De Dodge WC-serie omvatte een groot aantal lichte 4×4 en middelzware 6×6 militaire voertuigen, geproduceerd tijdens de Tweede Wereldoorlog door Dodge/Fargo. Toen was Dodge al onderdeel van Chrysler Corporation, maar contracten voor lichte bedrijfswagens en trucks werden vaak afgesloten onder de handelsnaam Fargo, bijvoorbeeld met de Amerikaanse overheid.

De voertuigreeks bestond uit diverse carrosserievariaties die gebruikmaakten van grotendeels gelijke chassis, wielophangingen en aandrijftechniek. Dit omvatte vracht-, troepen- en wapendragers, ambulances, radiowagens, verkenningsvoertuigen en mobiele werkplaatsen voor voertuigonderhoud en het aanleggen/repareren van telefoonlijnen. Na de grootschalige introductie van de Willys jeeps werden deze lichte Amerikaanse 4×4 vrachtwagens vaak “Beep” genoemd, een afkorting van “big jeep”, of simpelweg “Dodge”. Dit kwam omdat Dodge de enige fabrikant was die deze voertuigen voor het Amerikaanse leger en de geallieerden (via Lend-Lease) produceerde.

De type-aanduiding WC staat voor:

• W: het jaar waarin de serie de opdracht tot massaproductie kreeg, namelijk 1941.

• C: de laadvermogensklasse op dat moment, een 1/2 Amerikaanse ton (450 kg) op onverharde ondergrond.

De WC-code bleef in gebruik van 1942 tot 1945, zelfs toen Dodge vanaf april 1942 ook 3/4-ton versies en 1½ ton 6×6 voertuigen begon te produceren.

Een van de varianten was identiek aan de WC51, maar was nu uitgerust met een lier. Dit voertuig werd vooral gebruikt voor het trekken van een 57 mm antitankgeschut en de bemanning.

Een wapendrager (zonder lier, van dit type zijn er 123 500 geproduceerd.

• Lengte: 4,24 m
• Hoogte (met kap): 2,17 m
• Hoogte (zonder kap): 1,71 m
• Breedte: 2,10 m
• Leeggewicht: 2 560 kg
• Laadvermogen: 800 kg

Geschiedenis en ontwikkeling

Dodge begon in 1939 met de ontwikkeling van de G-505, een 1/2-tons militaire truck met vierwielaandrijving, gebaseerd op hun lichte commerciële model TC pick-ups en bestelwagens. Met enkele aanpassingen, waaronder een speciale carrosserie voor het commandowagen-model, won Chrysler/Dodge in 1939 de aanbesteding voor de eerste lichte 4×4 legervoertuigen (1/2 ton). De productie van deze voertuigen begon in 1940 als de Dodge VC-serie.

Vanaf dat moment produceerde Dodge tijdens de Tweede Wereldoorlog zo’n 80.000 stuks van de 1/2 ton WC-serie, in verschillende varianten, van eind 1940 tot februari 1942.

Gemeenschappelijke kenmerken van de G-505 1/2 ton trucks:

• Aandrijving: 4×4

• Wielbasis: 116 inch (123 inch voor ambulances)

• Motor: Dodge, 6 cilinders in lijn, zijklepper, vloeistofgekoeld. Vanaf medio 1941 werd de T-214 motor met een inhoud van 3,755 liter geïntroduceerd, die ook in de 3/4-tons 4×4 en 1½-tons 6×6 eenheden tot augustus 1945 werd gebruikt.

• Versnellingen: 4 vooruit, 1 achteruit

In 1941 werden de Dodge 3/4 ton 4×4 trucks geïntroduceerd. Deze voertuigen leken veel op de voorganger, de VC, maar waren breder (circa 15 cm), minder hoog en hadden bredere banden (9.00×16 in plaats van 7.50×16). De motor bleef dezelfde Dodge T214. De WC-serie was beschikbaar in wielbases van 98 inch (2489 mm), 114 inch (2896 mm) en 121 inch (3073 mm). Deze serie kende verschillende variaties, zoals wapendragers, ambulances, artillerietrekkers en radiowagens.

Vanaf april 1942 bouwde Dodge gedurende de oorlogsjaren ruim 255.000 voertuigen van de 3/4-ton WC-serie, plus meer dan 43.000 zeswielaangedreven 1½-tons WC-62/WC-63 eenheden. In totaal produceerde Dodge tijdens de oorlog ongeveer 380.000 WC-serie voertuigen, wat zo’n 20.000 meer was dan de 360.000 kleine jeeps van Willys. Dodge WC 52 1944 WW2